Ruxolitinib CAS 941678-49-5

Ruxolitinib wordt gebruikt om intermediaire of hoog-risico myelofibrose te behandelen, waaronder primaire myelofibrose, post-polycythaemia vera myelofibrose en post-essentiële trombocytemie myelofibrose. Myelofibrose is een levensbedreigend beenmergprobleem dat zich manifesteert door de volgende symptomen: vergrote milt (splenomegalie), hevige jeuk, koorts, nachtelijk zweten, gewichtsverlies, botpijn of ongewone vermoeidheid of zwakte. Het wordt ook gebruikt om polycythaemia vera te behandelen bij patiënten die eerder zijn behandeld met hydroxyurea dat niet goed werkte.
Ruxolitinib wordt ook gebruikt om acute graft-versus-hostziekte (aGVHD) te behandelen bij patiënten die zijn behandeld met andere medicijnen (bijv. steroïden) die niet goed werkten. Het wordt ook gebruikt om chronische graft-versus-hostziekte (cGVHD) te behandelen bij patiënten die zijn behandeld met 1 of 2 eerdere behandelingen die niet goed werkten.

Ruxolitinib is een type doelgericht kankermedicijn dat een kankergroeiblokker wordt genoemd. Een kankergroeiblokker blokkeert de groeifactoren Open een woordenlijst item die de kankercellen aanzetten tot deling en groei. Ruxolitinib werkt door een gen Open een woordenlijst item te blokkeren dat belangrijk is bij de aanmaak van bloedcellen Open een woordenlijst item. Dit gen heet Janus Associated Kinases 1 of 2 (JAK 1 of JAK2).
Voordat u met de behandeling begint, wordt er een bloedtest uitgevoerd om te controleren of er sprake is van een verandering in het JAK-gen.

Ruxolitinib wordt geleverd als tablet om oraal in te nemen. Het wordt meestal twee keer per dag met of zonder voedsel ingenomen. Neem ruxolitinib elke dag op ongeveer hetzelfde tijdstip in. Volg de aanwijzingen op het etiket van uw recept zorgvuldig op en vraag uw arts of apotheker om uitleg over onderdelen die u niet begrijpt. Neem ruxolitinib precies zoals voorgeschreven. Neem er niet meer of minder van, of neem het vaker in dan voorgeschreven door uw arts.
Als u wordt behandeld voor myelofibrose of PV, kan uw arts u de eerste vier weken van de behandeling laten beginnen met een lage dosis ruxolitinib en uw dosis daarna geleidelijk verhogen, niet vaker dan eens per 2 weken. Als u wordt behandeld voor acute GVHD, kan uw arts u laten beginnen met een lage dosis ruxolitinib en uw dosis na ten minste 3 dagen therapie verhogen. Als u wordt behandeld voor acute of chronische GVHD, kan uw arts uw dosis ruxolitinib na ten minste 6 maanden therapie geleidelijk verlagen.
Als u geen voedsel via de mond kunt eten en een neusmaagsonde (NG) hebt, kan uw arts u vertellen om ruxolitinib via de neusmaagsonde (NG) in te nemen. Uw arts of apotheker zal u uitleggen hoe u ruxolitinib moet klaarmaken om via een neusmaagsonde toe te dienen.
Uw arts zal bloedonderzoeken voor en tijdens uw behandeling laten uitvoeren om te zien hoe u door dit medicijn wordt beïnvloed. Uw arts kan uw dosis ruxolitinib verhogen of verlagen tijdens uw behandeling, of kan u vertellen om even te stoppen met het nemen van ruxolitinib. Dit hangt af van hoe goed het medicijn voor u werkt, uw laboratoriumtestresultaten en of u bijwerkingen ervaart. Praat met uw arts over hoe u zich voelt tijdens uw behandeling. Blijf ruxolitinib nemen, zelfs als u zich goed voelt. Stop niet met het nemen van ruxolitinib zonder met uw arts te praten. Als uw arts besluit om uw behandeling met ruxolitinib te stoppen, kan uw arts uw dosis geleidelijk verlagen.
Vraag uw apotheker of arts om een ​​kopie van de informatie van de fabrikant voor de patiënt.

Ruxolitinib was over het algemeen ook veilig en goed verdragen en zorgde voor een betekenisvolle vermindering van splenomegalie en symptomen bij patiënten die ruxolitinib herstartten na onderbreking van de behandeling. In overeenstemming met het werkingsmechanisme van ruxolitinib waren hematologische bijwerkingen de primaire oorzaak van onderbrekingen van de behandeling. Bij de 207 patiënten die de behandeling herstartten na onderbreking van de therapie, zorgde ruxolitinib voor vermindering van de palpabele miltlengte en symptomen vóór en na onderbreking van de behandeling. Na het herstarten van de behandeling konden patiënten ruxolitinib blijven gebruiken in een mediane dosis van ≈10 mg tweemaal daags, en de meeste patiënten hadden geen nieuwe onderbreking nodig. De percentages bijwerkingen namen niet toe na het herstarten van de behandeling. Bovendien was het percentage stopzettingen na het herstarten van de behandeling vergelijkbaar met dat waargenomen in de totale onderzoekspopulatie. Opmerkelijk is dat er geen bewijs was van een ontwenningseffect na stopzetting van de behandeling met ruxolitinib in deze groep patiënten.
Het bijwerkingenprofiel van ruxolitinib bij patiënten met een intermediair risico was consistent met dat eerder gerapporteerd bij patiënten met een hoger risico. De percentages van niet-hematologische bijwerkingen waren vergelijkbaar in beide groepen patiënten, hoewel degenen met MF met een hoger risico hogere percentages vermoeidheid rapporteerden (12,9% versus 5,5%). Herpes zoster-reactivatie werd waargenomen in beide groepen, waarbij patiënten met een intermediair risico hogere percentages reactivatie rapporteerden (8,0% versus 3,6%).
Patiënten met intermediair-1-risico MF bereikten klinisch betekenisvolle verminderingen in miltgrootte en symptoomverbetering die consistent waren met die gezien bij intermediair-2- en hoog-risicopatiënten die deelnamen aan deze studie. In week 24 bereikten iets meer patiënten met intermediair--risico MF een vermindering van groter dan of gelijk aan 50% ten opzichte van de uitgangswaarde in palpabele miltlengte dan patiënten in de totale populatie (respectievelijk 63,8% versus 56,9%); de percentages waren vergelijkbaar in week 48 (60,5% versus 62,3%). Bovendien bereikte een vergelijkbaar percentage patiënten in elk cohort op elk moment een vermindering van groter dan of gelijk aan 50% ten opzichte van de uitgangswaarde in palpabele miltlengte (totale populatie, 69%; intermediair-1-risicopatiënten, 77,6%). De mediane tijd tot een miltrespons was ook vergelijkbaar (4,7 versus 5,1 weken). Ook het percentage patiënten dat klinisch betekenisvolle verbeteringen in symptomen bereikte (≈30% tot 40%) lag binnen het verwachte bereik en was consistent met dat wat werd waargenomen bij de algehele JUMP-populatie (≈45% tot 50%).